Wojna w Iraku, wojną sprawiedliwą?

Kiedy Amerykanie przystępowali do ataku na Irak mówili, że wojna jest konieczna bo Saddam Husajn zgromadził zapasy broni masowego rażenia, jest bliski ukończenia bomby atomowej, wspiera bin Ladena a ludność Iraku czeka tylko na wyzwolenie i utworzenie państwa demokratycznego. Były to szlachetne i mocne argumenty, które dobrze przemawiały za intencjami „wyzwolicieli”, lecz teraz wydają się coraz bardziej wątpliwe. Czy rzeczywiście nie chodziło tylko o ropę i demonstracje siły?

Zacznę od wizyty inspektorów rozbrojeniowych w Iraku. Gdy nad Saddamem zawisła groźba wojny z U.S.A. pozwolił przeszukać swój kraj w poszukiwaniu broni masowego rażenia, do której z resztą się nie przyznawał. Lecz nawet po obaleniu reżimu Husajna nie znaleziono zapasów zakazanej broni, jedynie miejsca, przyrządy itd. mogące służyć do jej produkcji. Nieznaczny to oczywiście, iż Irak jej nie posiadał. Według mnie miał jej całkiem dużo i albo ją zniszczył albo b. dobrze ukrył. Mimo wszystko wiarygodność Stanów Zjednoczonych po tym incydencie znacznie zmniejszyła się.

Po drugie przyjęcie przez Irakijczyków sił stabilizacyjnych nie wygląda tak różowo jak to z początku zaręczał Bush. W całym państwie pozbawionym silnej władzy panuje anarchia, dochodzi do zamieszek i masowych rabunków Z całą pewnością można stwierdzić, że Iraku nie ma szans stworzyć samodzielnego państwa demokratycznego. Co najwyżej dyktaturę podległą Ameryce. Kraje arabskie zbyt różnią się obyczajami, religią i tradycjami od europy, aby przejąć tak rozpowszechniony w niej ustrój.

Podsumowując Stany Zjednoczone miały powody interweniować w Iraku, lecz wojna to przesada. Nie można ją na pewno nazwać wojną sprawiedliwą, ponieważ takie nie istnieją. W każdej wojnie giną ludzie wyniszcza ona kraj i jego gospodarkę, przez co staje się ona środkiem rozwiązywania problemów ludzi zacofanych i nieprzewidujących.