Mój autorytet - Miguel De Cervantes Saavedra.

Powieściopisarz i dramaturg hiszpański. Urodził się 29 września 1547 roku w Alcala. Do 22 roku życia przebywał wraz z rodziną w Valladolid, Madrycie i Sewilli. O jego studiach wiadomo w sumie nie wiele, oprócz tego, że był uczniem Juana Hoyosa (zwolennika Erazma z Rotterdamu). Trudna sytuacja materialna w rodzinie (miał siedmioro rodzeństwa) zmusiła go do wyjazdu do Włoch w służbie kardynała Acquavivy. Brał udział w słynnej morskiej bitwie z Turkami pod Lepanto w 1571, w której został ciężko ranny. W drodze powrotnej dostał się do niewoli algierskiej, gdzie przebywał przez 5 lat bezskutecznie próbując ucieczek. Po powrocie do Hiszpanii został królewskim poborcą zboża i oliwy. Wędrował po drogach kraju, narażając się na różnego rodzaju niebezpieczeństwa, które dwukrotnie sprawiły, że znalazł się w więzieniu. Właśnie tam powstały pierwsze rozdziały „Don Kichota” (1605 r.), którego w przyszłości ukazały się dwa obszerne tomy uważane za jego największe dzieło. Pisał co prawda już wcześniej – pierwszym opublikowanym utworem była „Galatea” (1584). W tym czasie powstało około 20 utworów dramatycznych, które były wystawiane z powodzeniem przez wędrowne trupy. Niestety zachowały się tylko dwa, w tym sławna tragedia „ Numancja”. W 1615 wydał 8 komedii, napisanych pod wpływem Lopego de Vega i tyle samo intermezzów (realistycznych skeczy obyczajowych), które zachowały się do dzisiaj wraz z „Nowelami przykładnymi”(1613). Zmarł 23 IV 1616 roku w Madrycie.

Całe swoje życie przeżył w biedzie. Uczestniczył w bitwach, podróżował, zdarzało się, że trafiał do więzienia. Musiał przy tym utrzymywać rodzinę, a mimo to nie poddawał się. Robił, co mógł, by stworzyć sobie i bliskim warunki do życia. Starał się też wykorzystywać swój ogromny talent literacki. Napisał całkiem sporą ilość utworów, z których największą sławę przyniósł mu „Don Kichot”. Pomyśleć, że tworzył to, dzieło siedząc w więzieniu... Za życia nikt nie doceniał jego zdolności. Dopiero historia uczyniła Go jednym z najwybitniejszych i najsławniejszych powieściopisarzy na całym świecie. Jego życie dowodzi, że prawdziwą sławę i podziw przynosi człowiekowi nie to, co posiadał za życia, lecz to, co po sobie pozostawił. A Cervantes pozostawił po sobie bardzo wiele...