Emulsje jądrowe.

Metoda emulsji jądrowych opiera się na fakcie, że cząstka naładowana przechodząc przez emulsję fotograficzną (zazwyczaj specjalnie spreparowaną) zmienia nieco strukturę sieci krystalicznej soli srebrowej stanowiącej, jak wiadomo, najistotniejszą część emulsji fotograficznej. W ten sposób na torze ruchu cząstki tworzą się ośrodki (centra) zaburzeń sieci krystalicznej soli srebrowej. Jeśli teraz emulsję tę poddamy obróbce chemicznej (wywołaniu i utrwaleniu), to, jak stwierdzono, wokół tych centrów wydziela się srebro. W ten sposób otrzymujemy złożony z ziarenek srebra ślad toru badanej cząstki jonizującej. Od rodzaju cząstki i jej energii zależy – podobnie jak w komorze Wilsona – wygląd tego śladu. Wobec tego, że emulsja fotograficzna ma znacznie większą gęstość od gazu, zasięgi cząstek są w emulsjach znacznie krótsze niż w komorze Wilsona. Rysunek 1 przedstawia fotografię śladów cząstek a w emulsji fotograficznej. W tym przypadku cząstki a nie przenikały do emulsji z zewnątrz, lecz powstawały w niej na wskutek wprowadzenia do emulsji pewnej ilości toru emitującego cząstki alfa.