Czy Kochanowski był twórcą oryginalnym?

Jan Kochanowski to najwybitniejszy polski poeta okresu renesansu. To poeta zupełnie wyjątkowy. W pełni zasługuje na miano twórcy polskiej poezji narodowej. Kochanowski dokonał rzeczy wielkiej, stworzył, praktycznie od podstaw, poezję w języku polskim. Wzorem były dla niego dzieła poetów starożytnych, których był wybitnym znawcą i wielbicielem. I chociaż, jak napisałem wzorował się na poezji antycznej, odpowiedź na zadane w temacie pytanie jest dla mnie oczywista: Kochanowski był twórcą oryginalnym.

Jan z Czarnolasu tworzył swe arcydzieła w zgodzie z filozoficznymi i literackimi założeniami epoki. Był prawdziwym humanistą, człowiekiem wszechstronnie wykształconym. W swej twórczości odwoływał się do osiągnięć starożytnych. Jednak nie może to być argument o braku oryginalności poety. Dla większości twórców dawnych i współczesnych inspiracją są osiągnięcia epok ubiegłych. Dla Kochanowskiego wzorem była przede wszystkim twórczość rzymskiego poety, Horacego. Tak jak Horacy, Kochanowski łączył w swej twórczości elementy dwóch prądów filozoficznych: epikureizmu i stoicyzmu. Wyrazem epikurejskiej postawy poety są chociażby fraszki stanowiące pochwałę pozbawionego trosk i cierpienia życia w zgodzie z odwiecznym rytmem przyrody ( fraszki Na lipę ). Elementy filozofii stoickiej, postulującej zachowanie spokoju zarówno w szczęściu, jak i w nieszczęściu, odnaleźć możemy w pieśni „Serce roście patrząc na te czasy...”. W pieśni tej Kochanowski zawarł własne poglądy na temat szczęścia. Uważa on, że naprawdę szczęśliwy i spokojny w każdej sytuacji, może być jedynie człowiek uczciwy, „posiadacz czystego sumienia”. Wymienione utwory powstały z inspiracji filozofią i literaturą antyczną, ale nie można im odmówić oryginalności. Kochanowski w swojej twórczości zawarł własne poglądy, spostrzeżenia i przemyślenia.
Wyrazem klasycznego światopoglądu poety jest przepiękny Hymn. W utworze tym Kochanowski przedstawił renesansową wizję Boga artysty, Dobrego Ojca i Opiekuna ludzi. Świat zaś jawi się Kochanowskiemu jako doskonałe, harmonijne dzieło sztuki.

Kochanowski nawiązywał do tradycji w sposób świadomy. Przedstawiał poglądy wyznawane przez renesansowych humanistów, ponieważ sam zaliczał się do ich grona. Czynił to jednak w sposób oryginalny, obce mu było bezmyślne naśladownictwo. Pisał to w co wierzył.
Geniusz Kochanowskiego polega, więc na tym, że potrafił wybrać z przebogatego antycznego skarbca te motywy, które zgadzały się z jego światopoglądem.

Jego twórczość nie ma sobie równych w historii polskiej literatury renesansowej.